Weer een BN’er met een eigen serie. Alsof we niet al genoeg hebben van mensen die huilen bij het opruimen van hun kast. Deze keer is het de beurt aan Yves Berendse. Ja, die van het vaste kapsel en de vaste glimlach. Waarschijnlijk denkt iemand ergens in een kantoortje: “Hij is net zo leuk als een kop thee, maar dan met meer haarproduct.”
Waarom doen ze dit? Omdat het goedkoop is. Geen grote decors, geen dure gasten, geen orkest. Alleen Yves, zijn telefoon, en een camera die volgt terwijl hij zegt: “Dag mam, ik heb weer pesto gekocht.” En dan? Dan kijken we. Want wie wil nou niet zien hoe iemand een avocado snijdt alsof het een staatsgevaar is?
De tijd van de grote shows is voorbij. Geen publiek, geen lachband, geen ideeën. Alleen maar mensen die douchen en zeggen: “Dit is mijn echte ik.” Nou, fijn hoor. Maar ik vind mijn buurvrouw ook al spannend genoeg. Die scheldt op haar wasmachine alsof het een ex is.
Toch is het logisch. Als je een show maakt over een echte persoon, hoef je geen script. Geen regisseur die schreeuwt. Geen acteur die zegt: “Ik voel me niet gezien.” Nee, je volgt gewoon iemand die ontbijt. En als het saai is? Dan zeg je: “Dit is realiteit.” En niemand durft te klagen.
Maar waarom Yves? Omdat hij bekend genoeg is om te herkennen, maar niet zo bekend dat hij vragen stelt. En hij heeft een leuk gezicht. Niet te moeilijk, niet te simpel. Net als een broodje kaas. Gewoon. Bekend. Iets wat je kent van vroeger.
Ik zeg niet dat het slecht is. Ik zeg alleen: als je nu al denkt dat het leven saai is, wacht dan tot je Yves ziet kiezen tussen olijfolie en zonnebloemolie. Dan weet je pas wat spanning is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘