De afstandsbediening ligt al in mijn hand voordat de reclame voorbij is. The Voice, zeg. Alsof iemand in een grote zaal schreeuwt en wij thuis moeten raden wie het is. Maar goed, het werkt al jaren. Tot nu.
Tina Nijkamp, die vrouw die altijd precies weet wat er komt, zegt dat het straks stopt met de Nederlandse versie. Dan gaan ze samen met de Belgen zingen. Alsof we één land zijn. Alsof frietjes en stroopwafels genoeg zijn om een tv-programma te redden.
Maar de grote klap? Dinand en Willie gaan weg. Die twee waren al jaren het gezicht van het gezeur achter de draaiende stoelen. Dinand met z’n serieuze blik en Willie met z’n lach die net iets te breed is. Alsof hij weet dat hij eigenlijk te veel zegt.
Maar Suzan & Freek blijven. Nou ja, Suzan & Freek. Alsof je een broodje kroket bento noemt om het chiquer te maken. Ze zijn leuk, hoor. Maar of ze genoeg zijn om een heel programma overeind te houden? Ik twijfel.
Ik snap niet waarom ze het maken zo ingewikkeld. The Voice was ooit simpel: luister, draai, kies. Nu is het een fusie, een overname, een herstart. Alsof je een kop thee wilt zetten en eerst een masterclass moet volgen.
En dan die datum: 2028. Wie leeft er nog in 2028? Mijn afstandsbediening in elk geval niet. Die is tegen die tijd al vijf keer vervangen. Misschien is dat ook wel het probleem: we willen alles blijvend maken, terwijl alles juist sneller kapotgaat.
The Voice had een mooie run. Maar soms is het beter om gewoon te stoppen voordat je moet smeken om aandacht. Zeker als je moet fuseren met mensen die ‘moules’ zeggen en wij ‘mosselen’.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘