Je kent dat gevoel wel. Je zegt iets, iemand vindt het stom, en dan word je een beetje boos. Maar Victor Vlam? Nee, die wordt blijkbaar opgewonden. Thomas van Groningen zag het met eigen ogen. Of eigen oren. Of wat dan ook. Want als iedereen tegen Victor zegt dat hij het fout doet, dan schijnt hij juist wakker te worden. Alsof het hem aanzet. Alsof kritiek zijn motor is.
Thomas zit erbij. In hetzelfde programma. Nieuws van de Dag. Niet te verwarren met NOS op 3 of zo. Gewoon: twee mannen, een tafel, en de dag. Maar terwijl Victor blijkbaar juicht van alle boosheid, ligt Thomas er wakker van. “Ik kan er wakker van liggen”, zegt hij. Niet schreeuwend, niet dramatisch, gewoon: eerlijk. Alsof hij zegt: “Ik lust geen ansjovis op mijn pizza.” Gewoon een feit.
En dan denk je: wacht, zijn we hier nog steeds over hetzelfde nieuws aan het praten? Of is het al een psychologisch onderzoek geworden? Want Victor Vlam, die schijnt op te bloeien onder vuur. Thomas van Groningen, daarentegen, wil gewoon dat het goed gaat. En als het niet goed gaat, dan wil hij dat het beter wordt. Niet dat iemand er geil van wordt.
Ik zeg niet dat Victor gek is. Ik zeg alleen: als jij opgewonden raakt van kritiek, dan ben je of een heel sterke persoon, of je hebt serieus hulp nodig. En ik weet niet welke van de twee het is. Maar Thomas weet wel dat hij er niet aan toe is. Hij wil slapen. Hij wil geen drama. Hij wil gewoon een beetje rust tussen de kopjes door.
En wij? Wij kijken toe. Vanaf de bank. Met onze thee. En denken: waarom zit ik hier eigenlijk naar te kijken? Omdat het spannend is? Of omdat het zo raar is dat je er niet van loskomt? Misschien is dat precies waar Victor op hoopt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘