Negen ton. Dat is veel geld voor een kamer waar mensen serieus tegen de camera praten. Maar goed, het NOS Journaal heeft nu een nieuw jasje. Net als mijn oma na de kuur: fris, strak, iets te glad. Victor Vlam, die altijd alles beoordeelt alsof hij een taaktoets media heeft, gaf meteen een cijfer. Zoals altijd. Hij vond het mooi, maar vond ook iets stom. Natuurlijk.
Er zit nu een groot scherm achter de nieuwslezer. Mooi, zeg. Alsof je bij de Apple Store in een presentatie terechtkwam. Maar waar is dat *ping* gebleven? Dat geluidje dat zei: “Hé, belangrijk nieuws, luister!”? Dat is weg. Alsof je een WhatsApp leest zonder trilfunctie. Voel je niks meer.
Ik snap wel waarom ze alles modern wilden maken. De oude studio leek inderdaad een beetje op de wachtkamer van de tandarts. Maar moet het dan zo? Alsof het nieuws zich verontschuldigt omdat het er is? “Kijk, wij zijn ook hip!” Nee hoor, gewoon vertel wat er gebeurd is. Met rustige stem. Zonder dansende pixels.
En die negen ton? Daar kun je 900 koppen koffie van kopen. Of 4500 broodjes. Of een heel jaar geen huur betalen. Maar nee, het moet een “immersive experience” worden. Alsof je in het nieuws klimt. Terwijl ik gewoon wil weten of het morgen regent of dat er een nieuwe minister is.
Misschien is het goed bedoeld. Maar ik mis de oude saaie kamer. Die voelde veilig. Alsof je wist: dit is serieus. Nu denk ik: “Zit er zo meteen een TikTok-dans in?” Nee toch? Alsjeblieft?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘