Eén moment staat Tina Nijkamp trots op Curaçao met een microfoon in haar hand, het volgende moment wordt ze publiekelijk afgemaakt door haar collega. Rob Goossens, altijd al een tikkie zuur als het om zingen gaat, laat haar optreden zien en roept: “Wat zingt zij vals zeg!” Alsof we in een talentjacht zitten en niet bij een bedrijfsfeestje van Vandaag Inside.
Ik snap de verbazing. Je ziet een vrouw die duidelijk denkt: “Ik ben hier, ik heb een glas in mijn hand, dus ik mag zingen.” En dan komt Rob, met zijn gezicht van iemand die elke noot analyseert alsof het een staatsgeheim is. Karaoke is geen auditie, Rob. Het is een plek waar mensen falen met stijl.
Maar goed, waar zijn wij eigenlijk mee bezig? Een hele crew op Curaçao sturen voor een karaokeavond? De kijker zit thuis met een droge theedoek en denkt: “Waarom ben ik niet in het zuiden?” En dan zien we dit: Tina, dapper, vals, maar vol overgave. En Rob, kritisch, correct, maar zonder gevoel voor feest.
Als mediawereld moeten we eens stoppen met doen alsof alles een show is. Zeker als het om zingen gaat na twee glazen wijn. Laat Tina zingen. Laat Rob mopperen. Maar geef ons alsjeblieft wel de beelden waar we op wachten: wie valt er van de stoel?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘