Gisteren weer zitten. Vandaag weer koffie met de jongens. Morgen weer een biertje na afloop? Shelly Sterk begint steeds vaker op te duiken bij Vandaag Inside. Niet dat het gek is. De mannen hadden wel een beetje vrouwelijk gezelschap nodig. Anders wordt het daar binnen tien minuten alweer: “Nee, hè, weer een voetbaluitslag?”
Tina Nijkamp was al een tijdje de enige vrouw die mocht meedraaien. Alsof er maar één plek was voor een rok in die herenclub. Nu komt Shelly er ook bij. Niet als invaller. Niet als gast. Maar als iemand die wordt gevraagd. Vaker. Steeds vaker. “Wel kriebels,” zegt ze. Alsof ze net is benoemd tot koningin van de woensdagavond.
Maar hou nou eens op met die kriebels. Je zit in een stoel, niet op een raket. Het is geen staatsfunctie. Het is een praatprogramma over media, waarin drie mannen met grijze haren discussiëren over een item van 2007. En nu dus ook Shelly. Mooi. Eindelijk. Alsof het 1985 niet was.
Waarom duurde dit zo lang? Omdat vrouwen blijkbaar pas serieus worden genomen als ze drie keer zeggen: “Maar ik vind het écht gek.” Of omdat de mannen dachten dat een vrouw in de kamer zou betekenen dat er iemand zou gaan opruimen. Dat gebeurt niet. Niemand ruimt op. Zelfs Tina niet.
Shelly komt niet om thee te serveren. Ze komt om mee te praten. Over media. Over gekke uitspraken. Over die ene keer dat een presentator dacht dat hij kon zingen. En dat is precies waarom het werkt. Omdat ze niet probeert bij te horen. Ze zit er gewoon. Alsof het vanzelfsprekend is. En dat is het nu ook.
De jongens lijken het te pikken. Geen paniek. Geen grap over “meisjes in de redactie”. Nog niet. Maar geef ze tijd. Die komen er wel aan. Tot die tijd: Shelly, blijf zitten. Je mag zelfs de afstandsbediening vasthouden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
