Tooske Ragas zit gewoon aan haar bureau bij Shownieuws, thee op tafel, hoofdtelefoon om, en dan komt er ineens een mailtje: “Hé Tooske, kun je iets regelen?” Alsof ze de conciërge is van Ahoy. Marco Borsato komt terug, de zalen zullen vol zitten met mensen die huilen om een nummer uit 1998, en iedereen bij Talpa denkt: “Wacht, Tooske werkt daar toch ook? Misschien heeft ze een invloedspersoon in haar contacten?”
Alsof het om een pak melk gaat. “Hé, jij kent die Marco toch een beetje? Vraag even of er nog twee kaartjes achterover zitten.” Alsof het om een zitplaats bij de kapper gaat, niet om het meest begeerde concert van het jaar.
Marco Borsato, die man met de stem van een engel en de garderobe van een man die denkt dat zwart altijd werkt, komt terug op het podium. En iedereen bij Talpa, die toch al in één gebouw zitten, denkt: “Wacht, Tooske is toch zijn buurman’s nicht of zo?” Nee hoor. Ze werkt bij Shownieuws. Niet bij zijn management, niet bij zijn stomerij, maar bij Shownieuws. Alsof je bij de bakker werkt en dan moet zorgen dat je oma’s vriendin een taart krijgt van Paul de Leeuw.
Maar goed, ik snap het wel. Marco is groot. Marco is terug. En Marco zingt nog steeds over liefde alsof het een ziekte is die hij net overleeft. Mensen willen erbij zijn. Zelfs mensen met een badge en een laptop. “Heb jij niks te regelen, Tooske?” vragen ze. Alsof ze een backsepas kan scoren met een paar glimlachjes en een goed gekamd haar.
Maar Tooske? Die zit gewoon te werken. Ze vertelt over Marco, maar ze is niet zijn boodschappenlijstje. Ze is geen poortwachter van het geluk. Ze is gewoon iemand die op tijd moet zijn voor de uitzending. En toch: “Tooske, kun je iets doen?” Alsof ze een mediawonderdoos is gevuld met Borsato-tickets en vergevingsgezinde fans.
Het is allemaal zo typisch. De ene beroemdheid probeert via de andere beroemdheid binnen te komen. Alsof het een schoolreisje is en iedereen wil bij het populaire kind in de bus zitten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘