Er zat een vrouw achter de SBS Shownieuws-camera die opeens heel serieus keek. Alsof iemand haar net vertelde dat haar favoriete thee op is. Het ging over Wesley. Niet over voetbal. Niet over Turkije. Maar over zijn vrouw. Of toch niet?
Want volgens Wesley zijn ze nooit echt uit elkaar geweest. Hij en Yolanthe. Terwijl de rest van Nederland dacht: “Ach, scheidingsdrama, komt voor,” zegt hij: “Nee, hoor. Gewoon doorgaan.” Alsof je een abonnement op Netflix vergeet op te zeggen.
Maar de presentatrice schudde haar hoofd. Niet lachend. Niet boos. Eerder alsof ze per ongeluk in een citroen beet. “Jij mag wel, Yolanthe niet?” Dat was de toon. Alsof het oneerlijk is. Alsof er regels zijn – voor haar wel, voor hem niet.
Ik snap die verbijstering. In de media is het altijd: wie het eerst roept, het hardst snijdt. En Wesley roept: “We zijn nooit gescheiden.” Terwijl wij allemaal al een afscheidsborrel hadden gedronken. Met chips. En een beetje drama.
Maar waarom schokt het? Omdat wij denken dat beroemdheden net als wij zijn. Maar dat zijn ze niet. Zij hebben andere regels. Andere tijden. Andere waarheden. Terwijl wij gewoon doorgaan met koffiezetten en het nieuws checken, zetten zij hun relatie op pauze – zonder pauzeknop.
En Yolanthe? Zij zegt niks. Of liever: wij horen niks. En dat is misschien wel het gekste. De vrouw van de man die zegt dat ze nooit uit elkaar waren, zegt niks. Terwijl de rest juicht of fronst.
Maar ik denk: laat maar. Als twee mensen zeggen dat het goed is, dan is het goed. Ook al denken wij: “Maar jullie hadden toch gebroken?” Soms is liefde geen krant. Soms is het gewoon een appje tussen twee mensen. Zonder kop. Zonder commentaar.
Maar die presentatrice had gelijk. Het is een beetje gekkig.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘