Carla stond in de tuin, zonnebril op, handen in de zij, terwijl ze naar de nieuwe buitenkeukeninstallatie keek alsof het een kunstwerk was dat net was afgewezen door de jury van een vernissage.
Maurits kwam aanslenteren met dat typische zelfgenoegzame lachje van iemand die denkt dat hij alles goed doet zolang het maar glimt.
Schatje, zei hij, ziet het er niet strak uit? Alles is draadloos, alles is gesynchroniseerd. Ik kan vanaf de tv de verlichting in de tuin aansturen. Technologie, Carla. Modern leven.
Carla nam haar zonnebril af, keek hem lang aan, en zei: weet je waarom onze tuin net als jouw zelfbeeld is?
Maurits: nee, maar ik ben bang dat ik het over een seconde wel weet.
Omdat hij er goed uitziet, is zorgvuldig ingericht, maar als je er echt in gaat wonen… dan blijkt dat er niks groeit. Geen wortel, geen gevoel, niks. Alleen design en illusie.
Maurits lachte. Liefje, dat was bijna poëtisch. Bijna.
Vreselijk, zei Carla, maar terecht. Je hebt een tuin vol high-end grillaccessoires, een geluidsinstallatie die zelfs Pink Floyd trots zou maken, en een tv die zo groot is dat je de wolken in 8K kunt zien. Maar de enige plant die overleeft is die vetplant die ik vergeten was weg te gooien.
Maurits keek om zich heen. Oké, misschien heb je een punt. Maar stel: als ik nou eens een slim systeem inbouw? Automatisch sproeien, lichtsensor, app-gestuurd? Dan is het geen tuin, dan is het een ecosystem.
Carla trok haar wenkbrauw op. Of gewoon een nieuwe manier om iets te verpesten met technologie. Maar… als je die vetplant nou eens laat leven? Soms is minder gewoon scherper dan 4K.
Toch, even later, zag ze hem stiekem een nieuwe composthoop aanleggen. Met een QR-code.
Ze schudde haar hoofd. Maar glimlachte.
Want ondanks alles: de tuin – net als hun leven – was een mix van kakker, charme, en een vleugje groen dat toch wilde blijven.
De moeite waard? ontdek het zelf