Ik zat gisteren te lunchen met een vriendin. Ze zei: “Carla, jij snapt mensen toch het best?” Nou, daar twijfel ik soms aan. Want kijk, ik snap Olcay wel. Ik snap Albert ook. Maar samen? Alsof je pindakaas mengt met koffie. Lekker voor sommigen, maar ik krijg er hoofdpijn van.
Twee jaar geleden noemde Albert Olcay nog “een vrouw met ballen”. Nu kijkt hij alsof hij per ongeluk in een wespennest is getrapt. En waarom? Omdat zij weer eens ruzie had. Deze keer met Onno. Of was het de regie? Of de catering? Geen idee. Maar het klinkt wel bekend. Net als die keer dat ze een hele studio stillegde omdat haar thee te koud was. Of niet?
Maar goed, Albert. Jij vond haar vroeger stoer. Nu vind je haar blijkbaar te stoer. Alsof je een pitbull adopteert en dan schrikt van het geblaf. Sorry hoor, maar als je in de media zit, is drama geen verrassing. Dan hoor je niet te schrikken als iemand haar stem verheft. Dan hoor je te weten: dit is geen tuinfeest, dit is prime time.
Toch zeg ik het ook wel eens: waarom blijven we kijken? Waarom draaien we niet gewoon weg? Omdat het menselijk is. Omdat we nieuwsgierig zijn. Omdat we hopen op een moment van eerlijkheid. Niet van perfectie. Niet van glimlachen en handjes vasthouden. Maar van: “Ja, ik ben moe. Ja, ik ben kwaad. Ja, ik wil er nu uit.”
Misschien is dat wat Albert mist. Niet de ruzie. Maar het echte. En misschien is dat ook wat wij missen. In de media. In de politiek. In de keuken bij de buurvrouw.
Maar goed, als jij nu denkt: “Wacht, is dit nu een column over Olcay of over Albert?” Dan zeg ik: nee. Dit is een column over de afstandsbediening. Want op een gegeven moment druk je gewoon op ‘uit’. Zonder boos te zijn. Zonder commentaar. Gewoon: genoeg gezien.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘