Het was ooit *the land of the free*. Nu is het een surveillancestaat waarin een paar techreuzen en een man met een slechte kleur haar samen de democratie hebben opgekocht. En nu moeten we daar ook nog voetbal van kijken?
Harm Edens, godzijdank, zegt hardop wat de rest zachtjes denkt: dit WK in de VS is geen sportief evenement. Het is een politieke show, geregisseerd door een land dat buiten de internationale rechtsorde handelt, binnenlandse rechten wegschuift en dan verwacht dat we toch komen juichen in Miami.
VAR gemanipuleerd door AI? Gezichtsherkenning die je opspoort in een Oranjemars in Kansas City? ICE die je oppakt omdat je in 2017 iets zei over Trump – en ook nog eens gay bent? Het klinkt als een thriller. Maar het is gewoon de realiteit. En het is nog niet eens de ergste versie.
En stel nou – stel nou – dat Nederland wint. Dan moeten we de wereldbeker in ontvangst nemen uit handen van een oranje, narcistisch kind van acht. Een mascotte. Alsof we niet om de trofee spelen, maar om een grappig reclamefiguurtje te strelen. En de wereld kijkt toe: *waarom geven ze die beker aan hun eigen clown?*
Nee, hier kan niks goed van komen.
En dus kiest Edens voor het enige menselijke: weigeren. Geen kijkcijfers. Geen verering. Geen medeplichtigheid. In plaats daarvan: B&B Vol Voetbal. Elf gasten, elf spelers, elf potentiële liefdes. Of *Heel Holland Voetbalt*. Of *Tussen Kunst en Voetbal*. Of een serie waarin Jan Smit en Mona Keijzer op zoek gaan naar de zin van het leven – want tot nu toe vonden ze alleen de onzin.
En weet je wat? Dat klinkt al tien keer menselijker dan een WK in een land dat mensen doodschiet met ICE en dan verwacht dat je toch komt feesten.
Ik heb er geen zin in. Maar ik heb wel zin in de zomer die erna komt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘