“Afzichtelijke man!”
Angela de Jong zegt het niet zacht. Zegt het niet uit beleefdheid. Zegt het niet omdat ze op zoek is naar een debat. Nee, ze zegt het omdat ze het meent. En in een tijd waarin iedereen weer begint met “ja, maar…” is haar weigering om mee te knuffelen precies wat we nodig hebben.
Marco Borsato, terug op tv. Niet in een rechtszaal, niet met een verklaring, maar in het programma van zijn goede vriend Sergio Herman. Geen vragen. Geen kruisverhoor. Alleen warmte. En dan? Dan wordt hij weer omarmd. Door de media. Door de kijker. Door de tijd.
Maar niet door Angela.
Waar anderen zeggen “laten we hem een tweede kans geven”, zegt zij: “Waarom?” Waar anderen zwijgen, zegt zij: “Hij heeft geen schuld, zegt het OM. Maar zijn appjes? Die zijn walgelijk.” En ze heeft gelijk. Want vrijgesproken zijn is niet hetzelfde als schoon zijn.
De Jong is geen journalist die zoekt naar het verhaal. Zij is de stem die weigert om te vergeten. Die weigert om te normaliseren. Die weigert om te zeggen: “Het is al zo lang geleden.” Alsof tijd een excuus is.
En dus: geen knuffel. Geen welkom terug. Geen “fijn dat je er weer bent”.
Alleen een zin. Hard. Vrij. En nodig.
“Afzichtelijke man.”
En daarmee is ze de enige die nog echt kijkt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘