Er staat een vrouw op Twitter. Ze roept: “In de rij!” Alsof het een concertkaartje is. Maar nee, het is een discussie over vergeving. Shelly Sterk, bekend van dat ene liedje dat iedereen kent maar niemand kan zingen, zegt: laat Marco Borsato maar weer zingen.
Hij is vrijgesproken. Geen straf. Geen cel. Geen vieze trui. Alleen vieze appjes, zeggen ze. Maar wie leest er nou appjes van vreemden? Ik niet. Ik blokkeer al mijn oma omdat ze “:-*” gebruikt.
Toch is er een groep mensen die blijft schreeuwen. Angela de Jong, bijvoorbeeld. Zij vindt het allemaal niet zo fijn. Zegt dingen over morele verantwoordelijkheid. Alsof we in een les godsdienst zitten. Shelly roept terug: “In de rij!” Alsof het een drive-in bioscoop is en vergeving de film.
Maar waarom is iedereen zo boos? Niet omdat hij appjes stuurde. Maar omdat hij beroemd is. En beroemdheden mogen niet fouten maken. Wij wel. Wij mogen dronken appen, huwelijkse plichten vergeten, verkeerd parkeren. Maar Marco? Nee. Hij moet buigen. Eeuwig.
Shelly zegt: hij is vrijgesproken. Rechters zeggen: geen straf. Dus waarom mogen wij niet zeggen: kom maar terug? Maar dan denk je: is het zo simpel? Als je macht hebt, zijn je appjes harder. Als je beroemd bent, is je schaduw groter. Dan valt-ie over meer mensen heen.
Toch. Shelly wil dat hij terugkomt. Zij gelooft in tweede kansen. Zij gelooft in muziek. En misschien heeft ze gelijk. Misschien moeten we luisteren naar het liedje, niet naar de man. Maar dan denk ik: kan dat? Kun je het liedje scheiden van de zanger? Van de appjes? Van de macht?
Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik geen zin heb in een concert waar iedereen twijfelt. Of in een wereld waar vergeving een rij is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘