Een villa in Spanje. Mooi, hè? Zon, zee, en een tuin waar je hond in kan spelen. Maar Arjen Lubach kijkt ernaar en zegt: ‘Ik zou m’n hond er niet eens laten cremeren.’ Dat zegt hij over de woning van Guus Meeuwis. En nee, hij bedoelt het niet als compliment.
Lubach, bekend van zijn scherpe tong en een gezicht dat zegt: ‘Ik heb weer iets gezien wat niet klopt’, dook op in een item over Nederlanders die huizen kopen in Spanje. Alsof dat niet gek genoeg is, schuift hij Guus Meeuwis er gewoon tussen. Niet als vriend. Niet als fan. Maar als iemand die denkt: wat is dit voor smaakteleurstelling?
De villa? Groot. Te groot. Gemaakt van geld, marmer en een vage droom over status. En volgens Arjen: volledig mis. Niet omdat het lelijk is – hoewel, misschien ook dat – maar omdat het wansmaak is. Alsof je een goudkleurige telefoon hebt met je naam erop gegraveerd. Mooi voor wie? Voor niemand. Behalve dan voor de buurman die jaloers wordt.
Waarom kopen Nederlanders opeens huizen in Spanje? Omdat het hier te duur is? Omdat de belastingdienst je aankijkt alsof je een crimineel bent als je meer dan drie keer per jaar een biertje drinkt? Of gewoon omdat je in Andalusië kunt zeggen: ‘Ik woon hier nu’, terwijl niemand je verstaat?
Maar Guus, zanger van ‘Het leven is een feest’, woont daar nu. En Arjen denkt: als het leven een feest is, dan is dit feest afgelopen met een vieze vloer en een lege koelkast.
Ik snap het wel, hoor. Je hebt het gemaakt. Je zingt liedjes die iedereen kent. Je kunt kiezen waar je woont. Maar moet het dan zo? Moet het zo duidelijk schreeuwen: ‘Kijk mij eens, ik heb het gemaakt!’? Kun je niet gewoon een leuk huisje nemen met een balkon en een plant?
Misschien is het niet om jaloers te zijn. Misschien is het gewoon om stil te staan bij wat we mooi vinden. En of mooi ook comfortabel is. Of gewoon menselijk.
Maar goed, Arjen heeft gelijk: als ik een hond had, zou ik hem ook niet cremeren in zo’n villa. Te veel echo. Te veel marmer. Te veel ‘kijk mij eens’.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘