Er is een vrouw die haar spullen inpakt, niet voor vakantie, maar voor vertrek. Fajah Lourens, degene die vroeger schreeuwde op tv en nu schreeuwt tegen het systeem, zegt: “Nee, hoor, ik blijf niet.” Waarom? Omdat Nederland volgens haar gek is geworden. Niet van het weer, niet van de files, maar van de belasting.
Ze zegt “debiele” tegen de nieuwe regels. Dat woord zegt alles. Niet boos, niet serieus, maar alsof ze een kind ziet dat met het rekenboek van zijn oudere broer aan het knoeien is. “Jongen, je snapt er niks van.” Zo klinkt het. En dus kiest ze voor zon, zee en Spaanse rust. Weg van de toeslagen, heffingen en formulieren die je moet invullen terwijl je eigenlijk gewoon wilt trainen en leven.
Coen, haar man, bouwt een villa. Groot, wit, met uitzicht op niets dan blauw. Geen buurman die kijkt of je belastingaangifte klopt. Geen brief van de Belastingdienst in de bus. Alleen wind, zee en een kopje koffie zonder controleur op de stoep.
Is het laf? Of slim? Misschien is het gewoon moeite. Moeite van een vrouw die haar hele leven hard heeft gewerkt, en nu denkt: “Waarom geef ik bijna de helft weg aan iets wat ik niet begrijp?” Ze zegt het niet met haat, maar met teleurstelling. Alsof Nederland haar heeft laten zitten.
Andere BN’ers doen alsof ze gewoon zijn. Fajah zegt: “Nee, ik ben niet gewoon. Ik ben klaar.” En dan? Dan pak je je tas. Niet huilend, niet schreeuwend, maar met een glimlach. Want in Spanje hoef je niet te verklaren waarom je geld wilt houden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘