Eerst dacht ik: mooi zo, een vrouw die niets hoeft te doen en gewoon wordt betaald. Maar dan bedenk ik me: wacht, ik moet elke ochtend opstaan, koffie zetten, werk doen. En Astrid? Zij zit thuis met een salaris dat doorloopt als een oude afstandsbediening die nog piept, terwijl niemand hem gebruikt.
Volgens Tina Nijkamp is Astrid “heel erg berustend”. Alsof ze op een bank ligt met een kompres op haar hoofd, starend naar het plafond, terwijl het geld automatisch binnenstroomt. Geen presentatie, geen columns, geen reactie op Twitter. Niks. En toch: salaris. Een heel jaar lang. Net als die keer dat ik mijn abonnement op Videoland vergeten was op te zeggen en drie maanden lang niets keek, maar gewoon bleef betalen.
Maar goed, het is natuurlijk niet Astrids schuld. Zij is gepromoveerd door Peter van der Vorst, de man die bij RTL dacht dat “meer drama = meer kijkcijfers”. En nu is híj weg, en zij blijft. Alsof het een oude plant is die niemand durft weg te gooien, ook al groeit er niks meer aan.
Ik zeg niet dat Astrid niets heeft gedaan. Ze was er. Ze sprak. Ze had een mening. Maar nu? Stilte. En RTL betaalt gewoon door. Geen schuldgevoel, geen verplichting. Alsof het een pensioen is voor iemand die drie jaar lang heeft meegedaan aan het mediagekte.
Ik zou jaloers zijn, maar ik ben vooral moe. Moe van het systeem waarin mensen worden beloond voor bestaan, terwijl anderen zich kapotwerken voor een kleinere cheque. Maar ja, wie ben ik? Een vrouw met een laptop en een teveel aan gedachten. Geen managementteam, geen budget, geen salaris dat doordraait terwijl ik niks doe.
Toch zou ik het proberen. Vanaf vandaag. Carla stopt met werken. Salaris kan doorgaan. Ik ben berustend. Heel erg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘