De jonge vrouwelijke creatieve denkt dat ze harder moet schreeuwen. Fout. Het is de markt die stiller is geworden, niet zij. Op de werkvloer telt nog steeds wie de budgetten vasthoudt — en dat is zelden de siaire met een visie over ‘authenticiteit’.
De *male gaze*? Een verouderd begrip, maar functioneel. Het is geen complot, het is een economisch model. Wie bepaalt de esthetiek, bepaalt de opdrachtverstrekking. En op dit moment zit die knop nog steeds in handen van mannen boven de vijftig met een voorkeur voor Chardonnay en quarterly results. Niet vanwege dominantie — maar vanwege continuïteit in rendement. RTL investeert in formaten die scoren, niet in manifesten.
Prime Video zoekt naar disruptie, Videoland houdt het emotioneel — maar beide spelen in op een publiek dat betaalt. En dat publiek koopt geen ideologie, het koopt herkenning. Daarom wordt de vrouwelijke stem vaak gefilterd tot een cliché: de ‘krachtige moeder’, de ‘brekkelijke heldin’. Geen verdienmodel zonder herhaling. De rest is subsidie.
Jonge vrouwelijke talenten worden niet overstemd — ze worden niet ingezet. Omdat hun visie niet schaalt. Een schreeuw in een boardroom zonder ROI is geen statement, het is lawaai.
De oplossing ligt niet in volume, maar in eigendom. Wie het productiebedrijf bezit, bepaalt de toon. En daar, op de Zuidas, wordt nog steeds gerekend in winst per seconde — niet in gelijke kansen per meeting.
Als je gehoord wilt worden, koop dan aandelen. Niet alleen een microfoon.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business