Publieke omroepen spelen weer met de illusie van ‘verandering’, terwijl ze in werkelijkheid gewoon kosten moeten knippen. Anita Witzier is niet vertrokken — ze is weggeknipt. En niemand in de redactiekamers durft hardop te zeggen wat iedereen weet: dit is geen transitie, dit is een inkrimping met een glimlach.
Witzier noemt het ‘veranderende keuzes’. Een fraaie eufemisme, net als ‘tijdelijk werkloos’ of ‘flexibilisering’. Maar laten we realistisch zijn: als een vaste presentatrice met naam en gezicht wordt losgekoppeld van haar contract, dan is dat geen carrièrewending — dat is een budgetbeleid dat hard tegen de menselijke factor aankrabbelt. De publieke omroep, lang het paradijs van de zorgeloze creatieve denker, is nu een instelling die haar eigen kostenstructuren aan het afslanken is — en dat doet ze op de duurzame manier: via menselijk kapitaal.
Wat niemand zegt, maar wat in elke boardroom wordt gefluisterd: de ROI van een vaste presentator is in twijfel getrokken. Waarom een fulltime salaris betalen als je freelance talenten kunt inhuren voor de helft van de prijs en tweemaal zoveel gehoor genereert? De kijkcijfers liegen niet, maar de persberichten wel.
De publieke omroep zit klem tussen subsidieafhankelijkheid en de noodzaak om relevant te blijven. Het resultaat? Meer talkshows, minder diepgang, en een constante wissel van gezichten. Witzier was een merk — maar merken kosten geld. En geld is precies wat er niet is.
Dit is geen einde, maar een patroon. En het patroon heet: schaalvermogen boven loyaliteit. Wie straks nog een vaste functie heeft bij de publieke omroep, heeft óf een onvervangbare niche, óf een te lage prijskaart.
Must-watch drama? Zeker. Maar niet op NPO1. Kijk maar naar de jaarrekening. Daar speelt het echte verhaal zich af.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business