Er zit een man van 59 jaar al jaren naast een man die nog harder rookt dan mijn opa vroeger. Samen zitten ze in een studio die waarschijnlijk beter verlicht is dan jouw keuken op z’n best. Het heet Vandaag Inside, en volgens sommigen is het alsof je een kopje koffie drinkt met twee ooms die alles beter weten. Maar dan op tv.
Wilfred Genee. Ja, die. Die met de kalme stem en het haar dat net iets te netjes zit. Die lijkt alsof hij nooit kwaad wordt, tenzij je zijn thee verpest. Hij doet dit al jaren, naast Johan Derksen, die weer net doet alsof hij elk moment kan opstaan en weglopen. Maar hij blijft. En Wilfred ook.
Alex Mazereeuw, recensent van de Volkskrant, zegt nu dat Wilfred eigenlijk gevangen zit in dit succes. Alsof hij in een gouden kooi zit, met een kopje thee in zijn hand en een script voor zijn neus. Maar is dat zo? Of is het juist fijn om elke dag te weten wat je moet zeggen, wie je moet lachen en wanneer je moet knikken?
Ik vraag me eerlijk gezegd af of Wilfred überhaupt nog een keuze heeft. Als je twintig jaar lang elke dag naast dezelfde man zit, in dezelfde stoel, met dezelfde muziek op de achtergrond, dan word je er toch van? Of word je er gewoon moe van?
Maar nee, hij twijfelt. Niet of hij nog lol heeft, maar of hij blijft tot de dood erop volgt. Letterlijk. Tot de dood van Johan Derksen. Alsof het een weddenschap is: wie houdt het langst vol? Wie overleeft de studio?
Ik zeg niet dat het saai is. Integendeel. Het is als een oude trui: versleten, warm, en iedereen weet waar de gaten zitten. Maar moet je daarom de rest van je leven in blijven?
Misschien wil Wilfred gewoon een keer iets anders. Iets zonder scripts, zonder vaste plek, zonder Derksen. Maar misschien is het ook gewoon makkelijk. En weet je wat? Soms is makkelijk genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘