Zo had-ie niet verwacht wakker te worden: Tommy Lynch, Engelsman van dagelijks beroep, opende zijn ogen en dacht dat hij in een scène van Avatar was beland. Zijn huid? Klaarblijkelijk blauw. Niet grijs van de ochtend, niet rood van de schaamte, maar echt: blauw. Zoals in, “hebben we hier een alien of een man met een tekort aan zuurstof?”
Een bezorgde vriend, met hart voor medische drama’s maar weinig kennis van huishouden, riep meteen de ambulance. Spoed naar het ziekenhuis. Artsen in groten getale. Monitor piept. Collega’s schuiven aan. “Is het de longen? De lever? Cyanose?” Tien witte jassen, tien bezorgde blikken – tot iemand de lakens rook.
En dan: de klap. Niet een zeldzame ziekte. Geen genetische mutatie. Geen vergiftiging. Nee. De oorzaak? Vuile, ongewassen, blauw-afgeknieterde lakens. De stof had zich over zijn huid verspreid, vooral waar je het niet wil: armen, gezicht, waarschijnlijk ook de sokken. Een nacht slapen op textiel dat duidelijk een wasbeurt nodig had, en je ziet eruit als een extra uit een James Cameron-film.
Ik zeg het maar even: de mens is gevoelig voor schrik, maar blijkbaar ook voor wasvergetenheid. En als je ooit blauw wakker wordt, denk dan eerst aan je wasmand, voordat je de EHBO in stelling brengt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘