Weer een keer die Buddy. Zit hij daar, in zijn colbertje, met die glimlach van ‘ik-doe-mijn-best-voor-jullie’. En weer zeggen mensen: nee, dit is niet goed. Niet goed genoeg, niet serieus genoeg, niet slim genoeg. Alsof je voor een quiz moet kunnen differentiëren, of minstens een beetje doen alsof.
Tina Nijkamp, de vrouw die weet wat televisie is, zegt: dit is niet Eén tegen 100 zoals wij het kennen. En Buddy, die het zelfs niet eens is, zegt: ‘lastig’. Alsof hij een theelepel suiker in zijn koffie gooit en zegt: ‘sommige mensen vinden het te zoet’.
Maar weet je wat het is? We blijven kijken. Omdat het toch wel leuk is, ook al is het raar. Omdat Buddy niet doet alsof hij Einstein is. Hij zegt: ik ben hier, ik lees de vragen voor, en ik lach als het fout gaat. Geen drama, geen tranen, geen ‘ik voel me buitengesloten door de productieleiding’.
RTL zegt niks. Prime Video zegt niks. SBS zegt: hij is van ons, en wij vinden het goed. En dat is het dan. Geen oorlog, geen proces, geen uitspraak van de rechter. Alleen maar mensen die boos zijn op een man die probeert niet te vallen over zijn eigen voeten.
Maar hij valt niet. Hij staat er gewoon. Met zijn haar, zijn stem, en zijn ‘o, dat wist ik niet’. En elke keer als iemand zegt: dit is het einde van de beschaving, denk ik: nee hoor. Dit is gewoon vrijdagavond. Met chips. En een quiz waarin niemand echt wint, behalve degene die de afstandsbediening heeft.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘