Ik zat gisteren te kijken naar Eén tegen 100. Niet omdat ik zo van quizzen hou, hoor. Maar ik had de afstandsbediening in handen, en dan gebeurt het al snel. Plots zit je naar een man te kijken die rondloopt alsof hij een soort Einstein is, maar dan met betere kapselverzorging. Dat is Buddy Vedder.
Caroline Tensen presenteert rustig, zoals altijd. Ze weet wat ze doet. Maar Buddy? Die loopt erbij alsof hij de wijsheid in pacht heeft. Vorig seizoen werd hij er zomaar ingeklemd, alsof iemand dacht: “Hé, laten we er nog een invullen, voor de sfeer.” En nu? Nu zou hij toch weer worden gedumpt. Of niet? Niemand weet het precies.
Tina Nijkamp denkt dat het niet lang meer duurt. En eerlijk? Dat geloof ik best. Want wat doet hij nou eigenlijk? Hij knikt. Hij lacht. Hij zegt af en toe iets over “de kansberekening” of “de psychologie van het antwoord”. Alsof we dat nodig hebben als we gewoon willen zien of iemand 100 euro wint of niet.
Maar goed, RTL denkt blijkbaar dat dit spannend is. Een vrouw die de vragen stelt, en een man die erachter staat alsof hij de ziel van het spel begrijpt. Alsof het een mediümzitting is en niet een ouderwetse quiz.
Ik snap de bedoeling wel. Ze willen het modern maken. Meer dynamiek. Meer “energy”. Maar soms is minder gewoon meer. Zeker als je al jaren een goed werkend systeem hebt. Caroline Tensen hoeft geen co-piloot. Zij is de captain. Zij vliegt al jaren solo. En nu ineens een Buddy in de cockpit? Sorry, maar dat voelt als een navigatiesysteem dat je niet nodig hebt.
Misschien is dat ook waarom Tina Nijkamp denkt dat hij er snel weer uit is. Niet omdat Buddy slecht is. Maar omdat het gewoon… overbodig voelt. Alsof je bij een kop thee ineens een wolkje slagroom krijgt. Mooi om te zien, maar je wilde gewoon thee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘