De theepot is nog warm. En toch: daar zit hij weer. Carlo. Voor de camera. Alsof er niks is gebeurd. Alsof er geen rel is geweest. Geen schandaal. Geen schreeuwende koppen.
Je denkt: dit is toch die show waarin mensen trouwen met iemand die ze nooit hebben gezien? Ja. En nee. Het is meer. Het is een circus. Maar dan zonder olifanten. Wel met tranen. En veel geschreeuw.
Er was iets in Engeland. Iets ergs. Iets dat stinkt. Maar hier? Hier gaat het gewoon door. Alsof het weer netjes is. Alsof het geen probleem is.
Carlo zegt: “Bah!” En ik denk: ja, precies. Bah. Maar waarom doe je het dan nog? Waarom zit je daar? Achter die tafel. Met die stem. Die blik. Die zekerheid.
Het is weerzinwekkend, zegt hij. En ik denk: ja. Maar is het niet ook weerzinwekkend dat jíj er nog in zit?
De gewone Nederlander zit thuis. Met een kop thee. Kijkt. Schudt het hoofd. Of niet. Misschien vindt-ie het juist leuk. Mensen die trouwen zonder te weten wie de ander is. Alsof liefde een loterij is.
Maar ik zeg: nee. Liefde is geen spel. En televisie mag gek zijn. Maar niet op kosten van mensen die echt pijn voelen.
Carlo blijft. De show gaat door. En ik blijf zitten. Met mijn thee. En mijn vragen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘