Er staat een kerstman in mijn woonkamer.
Niet letterlijk, hoor. Maar wel zo’n beetje.
Carlo Boszhard, met zijn glimmende haar en kalme stem, zegt: “We stoppen even.”
Alsof hij de kerstman is die zegt: “De slee gaat dit jaar niet door. Te veel sneeuw. Of te weinig rendieren. Of gewoon: te veel flop.”
MAFS. Married at First Sight.
Elf seizoenen lang: ‘Laten we trouwen, zonder elkaar te kennen. Lekker spannend.’
Maar nu zegt Carlo: “Te veel flophuwelijken.”
Alsof je elke zondag een cake bakt, en elke keer valt-ie in.
Na de elfde keer denk je: misschien is bakken niet mijn ding.
Ik snap het.
Je ziet het op tv: tranen, schreeuwen, de buitentrap.
En dan, een week later, een ander stel.
Nieuwe hoop. Nieuwe altaar. Nieuwe teleurstelling.
Het wordt geen liefde, het wordt een wedstrijdje: wie houdt het het langst vol?
Carlo zegt: “We denken na.”
Lees: we stoppen.
Niet voor altijd, zegt-ie.
Maar even.
Even rust.
Even nadenken.
Alsof je zegt: “Ik stop met shoppen. Ik heb alweer niets om aan te doen.”
Maar is dat niet precies het punt van MAFS?
Dat het misgaat?
Dat je ziet hoe mensen falen in de liefde, terwijl de camera rolt?
Of wilden we toch echt hopen op een happy ending?
Een sprookje, midden in de realiteit?
Ik zet de tv uit.
Pak mijn thee.
En denk: misschien is het goed dat het stopt.
Niet omdat er te veel flop is.
Maar omdat we het allemaal een beetje serieuzer nemen dan de bedoeling was.
We kijken niet meer voor de lol.
We kijken voor het verdriet.
Voor de pijn.
Voor de hoop die wegsmelt.
En dan is het tijd voor een pauze.
Zelfs voor Carlo.
Zelfs voor de kerstman.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘