Eén van de weinige momenten dat ik nog een keer naar de afstandsbediening grijp, is als ik denk: straks komt er een familielid dat alles vertelt over de buitenechtelijke relatie van oom Henk. Maar blijkbaar is ook dat tijdperk voorbij. Het Familiediner, dat al langer op de zolder van de tv-archieven stond, verdwijnt nu echt uit het zicht. Na 25 jaar ruzie, tranen en een paar keer een theelepel drama te veel, is het klaar. Geen nieuwe afleveringen meer. Geen nieuwe tante die roept: “Jij hebt mijn erfenis opgemaakt!”
Bert van Leeuwen, de man die al die jaren als een soort huishoudelijke scheidsrechter tussen de banken zat, maakt het via Insram officieel. Geen grote persconferentie, geen laatste live-uitzending met bloemen. Nee, gewoon een berichtje. Alsof hij een nieuwe yoghurtsoort aankondigt. En misschien is dat ook wel logisch. Want volgens de cijferjuffrouw Tina Nijkamp liep het kijkcijfer al een tijdje als een oude slippers. Niet meer goed genoeg om het licht aan te laten branden.
Ik zeg niet dat ik elke week op de bank zat te wachten op de volgende generatie die ruzie maakte over een kapotte vaas uit 1983. Maar het was er gewoon. Zoals de theepot op zondag. Zoals de stilte na een slechte grap. Het was er, en nu is het weg.
Toch snap ik het wel. De tijd is veranderd. We kijken niet meer naar één programma op één avond. Nu scrollen we, streamen we, kijken we op telefoons die groter zijn dan het oude tv-toestel van oma. En misschien is er ook gewoon minder tijd voor andermans familieproblemen als je eigen moeder al drie appjes stuurt over de aardappels.
Maar ik voel het toch een beetje. Alsof een oude buurvrouw is verhuisd zonder afscheid te nemen. Je hoort het pas als iemand anders zegt: “Ze is er niet meer, hè?”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘