Je zit daar, thee in de hand, afstandsbediening op schoot. Zappie naar NPO 1. Daar is-ie weer: Jeroen Pauw, glimlach op maat, pakje aan, alsof-ie net uit een kast vol gestreken vertrouwen komt. Maar dan denk je: wacht. Hoor ik dit niet ergens van?
Nou, jij niet alleen. Annemarie van Gaal, zakenvrouw met scherpe tong en scherpere blik, zegt het gewoon hardop: “Het is herkauwen.” En nee, ze bedoelt geen kauwgum. Ze bedoelt de talkshow van Pauw & De Wit. Dagelijks op tv, dagelijks hetzelfde ritueel: een gast, een lach, een kopje koffie, een beetje politiek, een vleugje ziel.
Maar volgens Annemarie is het alsof je elke dag dezelfde soep opwarmt. “Zit ik nou naar een herhaling te kijken?” vraagt ze. En dat zegt veel. Want als iemand die gewend is aan snelle deals en harde cijfers al geeft dat het te traag gaat, dan klinkt er wat.
Jeroen doet zijn best, hoor. Hij lacht, hij luistert, hij knikt met die serieuze blik van iemand die denkt: ik ben nu écht bezig met dit onderwerp. Maar volgens Annemarie is het alsof je iemand ziet praten met een script dat al tien keer is gebruikt.
En daar zit ‘m dan ook de clou. De gewone kijker – jij, met die thee – wil af en toe iets nieuws. Iets dat je verrast. Niet iets dat je al weet voordat de gast zijn mond opendoet.
Maar goed, misschien is dat ook wel het idee. Misschien is het juist geruststellend. Zoals een warme deken. Of een oude trui. Alleen: als je elke dag dezelfde trui aantrekt, ruikt-ie op een gegeven moment ook naar herkauwen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
