“Dus, Estavana, de hele tv-wereld zit achter jou aan.” Eva Jinek, met haar vaste glimlach en een kop thee binnen handbereik, gooit het eruit alsof het niets is. Alsof ze niet net een bom onder de avondrust heeft gelegd.
Estavana lacht. Nee, serieus, ze lacht. Alsof ze niet net afscheid nam van haar handbalcarrière alsof het een oude schoen was. Alsof er niet ineens twee zenders staan te trappelen om haar in een presentatiejas te stoppen.
Maar Eva doet alsof ze het al wist. Alsof ze vanuit de bank al zag aankomen dat Estavana niet lang zou blijven waar ze was. Want wie wil er nu nog rennen over een veld als je kunt zitten in een studio met een microfoon en een goed gekamd haar?
“Tv-contract?” vraagt Eva, alsof het een doodnormale vraag is, zoals “Heb je al koffie gehad?” Alsof het niet om miljoenen kijkers, scripts en schedelen gaat. Alsof het niet om macht gaat.
Maar ja. De hele wereld wil nu dus Estavana. Niet voor haar worp. Niet voor haar doelpunten. Maar voor haar stem. Haar gezicht. Haar stilte tussen de zinnen.
En ik zit hier, met mijn eigen afstandsbediening, en denk: wie wil mij nou eigenlijk?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘