Je ziet het steeds vaker. Iemand die net zo goed ziet als een mug met een bril. Estavana Polman, tot voor kort nog druk in de handbal, ziet nu nog maar 30 procent. Niet veel, hè. Alsof je de tv kijkt met een vaatdoek over je hoofd.
Toch weigert ze een operatie. Bang, zeggen ze. Alsof de dokter een boeman is met een scalpel. Maar goed, wie wil er nu gesneden worden in zijn ogen? Ik niet. Ik schrik al als de frituur olie spettert.
Maar nu dus: stopt ze met handbal. En dan? Dan komt het grote licht. De tv. Alsof iemand met half zicht ineens beter kan presenteren. Alsof het om de ogen gaat, en niet om de mond. Maar ja, misschien is dat juist het punt. Zien is niet belangrijk. Zeggen is belangrijk.
Ik zit hier met mijn bril op, kijkend naar een scherm, denkend: zou ik nog kunnen werken als ik 70 procent miste? Nee. Ik struikel over mijn eigen sokken. Maar Estavana? Die gaat gewoon door. Alleen nu zonder bal. En met een microfoon.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘