Er zat een vrouw in een auto. Die vrouw heet Estavana Polman. Ze reed gewoon, zoals wij dat doen: met de radio aan, misschien een koffie in de houder. Niks aan de hand. Totdat ze zag dat er weer camera’s achter haar aan zaten. Paparazzi. Weer.
Dan stopt ze. Midden op straat. Stapt uit. En schreeuwt: “Sporen jullie wel?”
Niet “hallo”, niet “kan ik even bellen?”, nee. “Sporen jullie wel?” Alsof iemand zijn hersenen heeft laten liggen bij de koffiebar.
Estavana is 33. Ze is geen tiener meer die zich moet bewijzen in een realitysoap. Ze is een atleet. Een vrouw die gewoon haar werk doet. En toch: elke keer dat ze haar deur uit gaat, denkt ze: “Zal ik vandaag weer op tv komen zonder dat ik dat wil?”
Ze zegt: “Ik durfde in het begin nauwelijks meer over straat te lopen.” Dat zegt ze zacht. Maar nu niet meer. Nu schreeuwt ze. En terecht. Want sinds wanneer is een normaal leven iets wat je moet verstoppen?
Wij kijken graag. Wij willen alles weten. Maar zij is geen serie. Ze is geen aflevering. Ze is een mens. En mensen hebben rust nodig. Zelfs al zijn ze bekend. Zelfs al lacht ze altijd.
Maar goed: als je uit je auto stapt en iemand toeschreeuwt dat hij beter moet sporen… dan spoor je zelf ook niet helemaal. Of juist wel. Misschien is het juist het moment dat je wél helemaal jezelf bent.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘