Weet je wat het is met tv? Je denkt: ik kom er straks netjes in, met een glimlach en een frisse mop. En dan gebeurt er iets, en sta je opeens buiten in je slippers, met een lege tas en de deur dicht achter je. Zo voelt het voor Estavana Polman, die dacht: ik doe even Vandaag Inside, een beetje kletsen over nieuws, een beetje lachen, een beetje fronsen. Maar het werd niks. Geen vervolg. Geen tweede kans. Gewoon: dag.
Nu denken mensen: o, misschien kan ze naar Hélène Hendriks? Die zit ook bij SBS, doet ook tv, kent ook de weg. Maar nee. “Hélène Hendriks is niet het afvoerputje van VI”, zeggen mensen binnen. En dat zegt veel. Niet dat Hélène niets kan, integendeel. Maar je gooit niet zomaar iemand die het niet meer mag in een andere stoel en hoopt dat het werkt. Dat is geen carrière, dat is opruimen.
Estavana had een kans. Ze heeft hem gehad. En nu is het voorbij. Niet dramatisch, niet met tranen op tv, gewoon: stil uit. Zo gaat dat vaak. Iemand begint met veel lawaai, en verdwijnt zonder slot. Net als een serie die je vergeet halverwege.
Maar waarom dan al die ophef? Omdat we denken: als je er een keer in bent, blijf je. Maar dat is niet zo. Je kunt morgen beroemd zijn, en overmorgen weer gewoon iemand met een cv. Zonder programma. Zonder roosterplek. Zonder reden om op te staan voor een opname.
En Hélène? Die gaat door. Met haar werk. Met haar leven. Zonder extra bagage. Zonder de zorgen van een ander. Want dat is het: tv lijkt een grote familie, maar als het erop aankomt, kijk je eerst naar jezelf. En terecht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘