Eén bron. Eén. Meer had Evert Santegoeds niet. En toch plaatste hij het op de cover. Alsof één stem genoeg is om een orkest te leiden. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: heeft niemand in die redactiekamer geroepen: “Wacht. Eén bron? Serieus?”
Het is alsof je een filmrecensie schrijft zonder de film te zien. Alleen op basis van wat je buurman vond. En dan ook nog eens de bijsluiter negeren. In de mediawereld is één bron net zo sterk als een rietje in een orkaan. Het buigt. Het breekt. En nu breekt ook het vertrouwen.
Santegoeds, de man die Privé al jaren leidt, schiet volledig voorbij aan de basisregels. Je hoeft geen media-leraar te zijn om te weten: één bron is geen feit. Het is een gerucht met een naam. En toch. Daar stond het. Groot op het internet, met foto. Marco Borsato dit, Marco Borsato dat. Alsof het water uit de kraan kwam.
En dan de reacties. O, de reacties. “Niet journalistiek.” Nee. Inderdaad. Het is eerder iets voor een WhatsApp-groep van tieners. “Ik hoorde van iemand die hoorde van iemand…” Maar dan met een prijs eromheen.
Ik snap de druk. Kijk, iedereen wil de primeur. Maar moet het dan altijd op kosten van de waarheid? Moet je altijd het eerste zijn, ook al is het fout? Soms is wachten gewoon beter. Een kop thee, twee bronnen, drie keer checken. Dan heb je misschien geen klinkende titel, maar wel je eer.
En nu? Nu staat Privé met een rode vlag. En Evert met een blunder die net zo groot is als zijn naam. Eén bron. Alsof je een huis bouwt op zand. Het ziet er mooi uit, tot het instort.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘