Er was eens een zonnige vakantie in Zuid-Frankrijk. Lekker weg uit de redactie, geen deadlines, geen e-mails. Gewoon wijntje, uitzicht, en een beetje nietsdoen. Maar soms pakt het leven een andere weg. En die weg is niet altijd even mooi.
Evert Santegoeds en zijn man Robert Halewijn dachten: we gaan even weg. Even bijkomen. Maar die vakantie liep uit op iets wat niemand had zien aankomen. Een ongeluk. Een van die dingen die je leest in het nieuws en denkt: dat gebeurt toch niet bij ons?
Nou, bij hen is het gebeurd. Robert raakte betrokken bij een bizar ongeval. En nu, een maand later, is hij nog steeds niet thuis. “Hij geneest langzaam�, zegt Evert. Twee zinnen. Maar daarin zit zoveel. Zorgen. Uren in ziekenhuizen. Telefoontjes vanaf de bank. Koffie die koud wordt. De tv die aanstaat, maar niemand kijkt echt.
Ik denk vaak: hoe gaat dat nou, als je partner zo lang weg is? Niet vanwege werk, niet vanwege een tripje, maar omdat het lichaam gewoon stopt. Niet met opgeven, maar met rust nemen. Genezen. Dat is geen knop die je omzet. Dat is een weg. Een lange.
En Evert? Die zit erbij. Doet wat hij kan. Deelt wat hij durft. Maar je voelt het: hij houdt veel binnen. Dat doen mensen zoals hij. Ze praten pas als het echt moet. Tot dan: een glimlach, een berichtje, een foto van de zon. Maar achter die glimlach zit een man die elke dag hoopt op beterschap.
Ik hoop het ook. Voor Robert. Voor Evert. Voor alle mensen die thuis wachten op iemand die nog niet terug mag komen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘