Wolter Kroes zit op de bank. Kop thee in de hand. Afstandsbediening binnen handbereik. Zoals wij allemaal. Alleen dan met een beetje meer schijnwerpers. En minder omzet.
Hij zegt: ‘Ja, ik doe er geen 25 meer.’ Niet 25 jaar, niet 25 euro, niet 25 procent. Nee, 25 keer zo veel als anderen verdienen. Dat doet-ie niet meer. Niet omdat-ie moet, maar omdat-ie wil. Dat is pas macht.
De roddelpers snuffelt in zijn cijfers. Alsof het een kerstkalkoen is. Wat verdient-ie? Wat heeft-ie over? Hoeveel belasting? Maar Wolter lacht. Hij zegt gewoon: ik doe er geen 25 meer. En daarmee is het gesprek voorbij. Geen drama, geen verontwaardiging, geen tranen op tv. Gewoon: ik kies anders.
Wij kijken toe. Met onze thee. Onze rekeningen. Onze baan. En denken: zou ik dat durven? Zou ik zeggen: ik doe er geen tien meer, geen vijf meer, geen twee meer? Of ben ik al blij dat ik er één doe?
Maar Wolter niet. Hij zet de afstandsbediening neer. Zet de tv uit. En zegt: ik werk niet voor de cijfers. Ik werk voor mezelf. En dat is, in deze mediawereld, misschien wel het meest opstandige wat je kunt doen.
Geen woorden als ‘zegening’ of ‘schouwspel’. Geen ‘ontwaakt’ of ‘waltste’. Alleen een man. Een keuze. En een kop thee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘