Gisteren weer: Frank van Leeuwen, tussen twee serieuze politici in, alsof hij net zo zwaar weegt als een minister. Maar dan begint hij te praten. En opeens voel je het: die drang. Die wil om gezien te worden. Alsof hij denkt: als ik maar luid genoeg ben, geloven ze dat ik ook iets zeg.
Eva Jinek zit daar, kalm, met haar handjes op tafel, en dan schuift Frank weer aan. Voor de zoveelste keer. Alsof de bank vol zit, maar hij toch nog een krukje pakt. Niet dat hij niks mag zeggen, hoor. Maar moet hij nou echt bij elk gesprek met een politicus ook meteen zijn mening erin gooien?
Victor Vlam vond het gisteren ook al teveel. En hij heeft een punt. Want Frank wil zo graag. Je ziet het aan zijn ogen. Alsof hij denkt: als ik nu hard genoeg lach, denken ze dat ik cool ben. Maar het is geen komedie. Het is politiek. Dan wil je mensen die nadenken, niet die zichzelf willen bewijzen.
Ik snap het wel, hoor. Je bent gewend aan de ochtendshow, waar alles luchtig is en iedereen grappig moet doen. Maar Eva’s programma is anders. Daar moet je soms gewoon luisteren. Niet meteen je hand opsteken zoals op school.
En Eva? Die doet haar best. Ze probeert het evenwicht te houden. Maar zelfs zij kan niet voorkomen dat Frank weer eens te veel wil. Alsof hij denkt: als ik maar vaak genoeg kom, word ik serieus genomen. Maar serieus genomen worden, begint bij zwijgen. Soms.
Misschien moet Frank gewoon een keer thuisblijven. Gewoon een kop thee zetten. De tv uitzetten. En denken: wat wil ik eigenlijk zeggen? En vooral: moet ik het zeggen?
Want nu lijkt het meer op: kijk mij, ik zit weer bij Eva.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘