Ik zat gisteren te kijken. Met een kop thee. En een beetje afleiding van het nieuws. Maar ineens: daar was Raymond Mens. Op zijn stoel. Met een serieus gezicht. En een boodschap: “Dit is heel onevenwichtig.”
Niet over een voetbalwedstrijd. Niet over een scheiding. Nee, over Eva Jinek. En haar gesprek over Israël. Volgens Mens klonk alles hetzelfde. Alsof iedereen uit hetzelfde boekje las. Alsof er maar één geluid mocht.
En ik dacht: daar heb je het weer. De talkshow. De grote zaal. De microfoon. En toch: stilte. Geen ruimte voor een andere stem. Alsof je in een kerk zit. Maar dan zonder dominee. Of misschien juist mét.
Eva Jinek, bekend van het nieuws. En het gesprek. En het miljoen kijkers. Maar moet je dan altijd hetzelfde zeggen? Moet je altijd de wind in de zeilen hebben? Of mag je ook eens tegen de stroom in roeien?
Raymond Mens denkt van wel. Hij zegt het rustig. Geen schreeuwen. Geen drama. Gewoon: ik hoor iets anders. Ik wil iets anders. Waar is de discussie gebleven? Waar is de ruimte voor twijfel?
Ik snap hem. Thuis, met de afstandsbediening in de hand, wil je soms gewoon een ander geluid. Niet alles netjes. Niet alles gladgestreken. Niet alles met een glimlach erop.
Maar misschien is dat ook de kracht van Jinek. Ze brengt mensen samen. Ze laat praten. Zelfs al klinkt het soms hetzelfde. Misschien is dat nu juist de echo van de tijd. Niet van haar.
Of misschien heeft Mens gelijk. En is het tijd voor een andere toon. Iets scherper. Iets ruwer. Iets eerlijker.
Maar wie zegt eigenlijk wat eerlijk is? De man met de mening? De vrouw met de vragen? Of de kijker met de thee?
Ik zet mijn kop in de gootsteen. En zet de tv uit. Voor nu.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘