Gisteren had ze moeten zitten, tegenover Eva Jinek. Mooi moment. Nieuwe docu, publiek dat wacht op haar stem. Maar nee. “Ik wacht op een operatie, dus voorlopig uitgeschakeld.” Zo simpel. Zo zwaar.
Je ziet haar vaak in beeld, Yvon. Altijd met dat kalme, alsof alles meevalt. Alsof de boerderij, de ziekte, de broer, de zus – het allemaal gewoon is. Maar dan lees je: wacht op een operatie. En dan denk je: o ja. Mensen zijn niet van steen. Zelfs niet als ze op tv staan met een glimlach en een goed verhaal.
Haar documentaire over de boerderij, over familie, over ziekte – daar gaat het nu allemaal om. Mensen kijken, reageren, delen. Maar zij mag nu even niets delen. Geen uitzendingen, geen interviews. Alleen wachten. En herstellen.
Ik denk aan de afstandsbediening. Je drukt op ‘play’, en daar is ze. Altijd aanwezig. Tot nu. Dan druk je op ‘stop’. En het scherm wordt zwart. Niet omdat het verhaal afgelopen is, maar omdat de vrouw erachter even pauze moet nemen.
Dat is het dan. Geen drama. Geen grote woorden. Gewoon: rust. Tot later, Yvon.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘