Ik zat gisteren aan de keukentafel, thee in de hand, afstandsbediening op schoot, zoals altijd. Mijn buurvrouw belde: ‘Heb je het nieuws over Business Class gezien? Geen kijkers meer, zeggen ze.’ Ik zei: ‘Ja, en?’ Zij: ‘Maar Carla, dat is toch rampzalig?’ Ik: ‘Voor wie?’
Want Harry Mens, die man met de kalme stem en de rustige blik, zegt gewoon: ‘Niets aan de hand.’ En weet je wat het gekke is? Ik geloof hem. Niet omdat ik hem zo graag mag, maar omdat hij het zegt op die toon van iemand die al tientallen zondagen heeft overleefd zonder dat het hem uit zijn slaap hield.
Hij praat met Evert, zijn oude maat, alsof ze over het weer kletsen. Geen paniek, geen drama. ‘Adverteerders zijn tevreden.’ Alsof het om een bestelling bij de traiteur gaat. En misschien is het dat ook wel. Want wie kijkt er nog naar Business Class? Mijn moeder? Mijn kat?
Maar dan bedenk ik: misschien is dat juist het geheim. Wie kijkt erop? Oudere mensen. Mensen die nog koffie drinken uit mokken met een randje. Mensen die geen TikTok hebben, maar wel een abonnement op de Volkskrant. En die mensen, Carla, die zijn goud waard voor de adverteerder die een hypotheek wil verkopen of een zorgverzekering.
Dus ja, de kijkcijfers zakken. Maar wie telt er nog? Harry niet. Evert niet. En ik al helemaal niet. De echte cijfers staan in de portefeuille van de reclameboer. En daar, zegt Harry, zit nog genoeg.
Ik zet de tv uit. Zet de thee in de vaat. En denk: misschien is mediawijsheid niet hoeveel mensen kijken, maar wie kijken. En of ze nog iets kopen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘