Je zit daar, thee in de hand, afstandsbediening op schoot, en dan komt Hélène Hendriks binnen in De Oranjezomer. Niet als gast, nee, als geur. Ja, je leest het goed: geur. Want blijkbaar vroeg iemand: “Hoe ruikt Hélène Hendriks in het echt?” En dan niet zoals: fris of bloemig. Nee, dan komt er iemand mee: “Visafdeling van de Sligro!” Alsof ze net een pakje kabeljauw heeft vastgehouden terwijl ze over de vader van de koningin sprak.
Ik zeg niks hoor. Misschien is het juist goed. In een wereld waar influencers zich inspuiten met parfum van 300 euro per fles, is een vrouw die ruikt naar de diepvriesafdeling van een groothandel eigenlijk een frisse wind. Of nou ja, fris… je snapt me.
Maar waarom vragen we dit eigenlijk? Waarom willen we weten hoe iemand ruikt? Is het niet genoeg dat ze goed praat, goed lacht, goed serieus kijkt? Moeten we nu ook nog haar neuscheck doen? Alsof we op Tinder zitten, maar dan met reuk. “Swipe right als ze naar verse vis ruikt, swipe left bij bloemenparfum.”
En dan was er gisteren ook nog Thomas van Groningen. We hadden hem even gemist. Alsof hij in de koelkast stond, tussen de kreeft en de garnalen. Maar nee, hij kwam weer tevoorschijn, gezond, welwillend, vol overtuiging. En ik dacht: als Hélène ruikt naar Sligro, ruikt Thomas naar… broodjes uit de vergaderkamer? Of naar oude notities? Geen idee. Maar hij was er weer. En dat telt.
Ik zit hier met mijn thee, kijk naar mensen die anderen ruiken, en denk: waar is het over gaan? Over geschiedenis? Over verhalen? Of over hoe iemand ruikt als ze de kamer binnenkomt? Misschien is dat juist het punt. Misschien is de mediawereld nu zo schoon, zo opgepoetst, dat een vleugje visafdeling juist menselijk is. Alsof iemand eindelijk zegt: “Ja, ik ben hier, ik werk hard, en nee, ik ruik niet naar Chanel.”
Maar toch. Sligro. Serieus?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘