Ook al zeg ik het zelf: ik zit hier met mijn blote voeten op tafel, een lauwe thee en de afstandsbediening in de aanslag. En dan komt Sander de Kramer op tv vertellen dat hij ontmaagd is op de Costa Brava. Op zijn achtste. Acht. Ja, je leest het goed. Niet ‘achtentwintig’, niet ‘achttien’. Acht.
Ik dacht eerst: dit is een grap. Een sketch. Een of andere rare zomerse oranje-uitzending waarin iedereen een beetje gek wordt van de hitte en de sangria. Maar nee. Sander zegt het met een serieus gezicht. En Hélène Hendriks roept: “Was jij 8 jaar oud?!” Alsof ze net een alien ziet dansen in een strandtent.
De Costa Brava. Lloret de Mar. Denk aan bakken bier, jongens in zwembroeken, muziek uit de jaren tachtig. En dan dit: een jongetje van acht dat iets doet wat volwassenen pas jaren later durven. Of nooit. Maar goed, het is Sander. Die man is al sinds jaar en dag een wandelende tegenstrijdigheid. Hij zegt dingen die je niet verwacht, op een moment dat je juist denkt: nu wordt het rustig.
Maar waarom vertelt hij dit nou? Op tv? Voor miljoenen mensen? Is het om aandacht te trekken? Of is het juist om te laten zien: kijk, ik ben gewoon een mens, met rare verhalen, net als jij? Alleen jij hebt waarschijnlijk niet op je achtste al alles uitgeprobeerd op een zandstrook tussen de parasols.
Ik zet de tv zachter. Mijn thee is inmiddels koud. En ik denk: misschien is het juist wel moedig. Om zoiets te zeggen. Niet omdat het schokt, maar omdat het zo vreselijk normaal klinkt uit zijn mond. Alsof hij vertelt over een ijsje of een fietstocht.
Maar ik blijf er wel van schrikken. Acht jaar. Niet omdat het onwaarschijnlijk is, maar omdat het zo onvoorstelbaar voelt. En toch. Sander zegt het. De camera draait. En de zomer gaat door.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘