Er was weer eens een man die niet vertelde wat hij wist. Henk ten Cate, voetbaltrainer met blik achteruit, zat in De Oranjezomer te praten alsof er niets gebeurd was. Maar in de nacht van zaterdag op zondag is er wél wat gebeurd: Sylvia Geersen is geslagen. Geschopt. En dat is niet niks.
Hélène Hendriks, altijd keurig met haar notitieblokje, vroeg erom. Maar Henk? Die deed alsof hij niets wist. Alsof het allemaal verbeelding was. Terwijl de politie er wel over heeft gesproken. Terwijl er een zaak loopt. En terwijl wij gewoon op de bank zitten met onze thee en denken: waarom liegen mensen nou altijd als er iets ergs gebeurt?
Sylvia Geersen is geen onbekende. Ze is vaak in het nieuws. Soms om rare dingen. Maar dat betekent niet dat ze geen respect verdient. En zeker niet dat ze geweld verdient. En toch: de man die bij Hélène zat, deed alsof hij er niets mee te maken had. Alsof hij er niets vanaf wist. Terwijl iedereen die een beetje oplet, weet dat er meer is.
Waarom doen mensen dit? Waarom zeggen ze: “ik weet niks”, terwijl de wereld weet dat ze liegen? Is het schaamte? Angst? Of gewoon: denken dat niemand het merkt?
Wij merken het wel. Wij zitten hier met onze afstandsbediening, onze laptop en onze gezonde portie scepsis. En wij vinden: als er geweld is, dan moet je daar niet overheen praten. Zeker niet in een programma waar iedereen denkt dat het over zomer, zon en voetbal gaat.
Maar nee. Dan komt er toch een keer weer een slag in de nacht. En een man die zegt: “ik weet van niks”. En wij denken: ja hoor. Net als altijd.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘