TMF is terug. Op Samsung TV Plus. Alsof iemand denkt dat nostalgie een businessmodel is. Alsof een generatie die ooit een walkman had nu massaal terugkeert naar een muziekzender zonder curatie, zonder strategie, zonder doel. Ze zijn er trots op: ‘TMF keert terug’. Maar niemand heeft gevraagd of het nog ergens voor dient.
Samsung TV Plus is geen platform. Het is een digitale berm. Een graf van zenders waar niemand naar kijkt, maar die er gewoon zijn. Omdat ze kunnen. Een muziekzender naast een live-feed van een vissenkom in Zwitserland, een heropstart van TMF naast een 24-uursweerzender zonder weer. Is dit innovatie? Nee. Dit is content als vuilnisverbranding.
Gratis is nooit gratis. Het is betaald met aandacht, met tijd, met de illusie van keuze. En precies daar speelt Samsung op. Ze vullen het scherm met ruis, zodat je niet wegklikt. Want zodra je wegklikt, verliezen zij de waarde die ze aan hun hardware koppelen. De TV is niet langer een apparaat – het is een trojan horse voor een ecosystem waarin je nooit hoeft te betalen, zolang je maar kijkt.
TMF had zijn tijd. En die tijd was precies daarom krachtig: beperkt, gecentraliseerd, gebaseerd op smaak. Nu is het een zender onder de zoveelste honderd, zonder curatie, zonder risico, zonder gezicht. Een nostalgia-pixel in een zee van noise.
Wie denkt dat herintroductie gelijkstaat aan relevantie, heeft de economie van aandacht niet begrepen. Nostalgie is een asset – maar alleen als je weet hoe je het moet moneteren. En Samsung TV Plus moneteert niets. Het verdooft.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business