“Hij stond daar met natte wangen, Carla.” Zo begint een drama dat geen toneelstukje is, maar een echte scheidsrechter-ruzie in de jeugdvoetbalwereld. Een 9-jarig jochie, in het doel, huilend. Niet van de bal, niet van de pijn – maar van de druk. En wat doet een ouder? Natuurlijk: naar de rechter. Omdat: “Mijn kind wil niet meer.” Maar de club zegt: “Pech. Wij draaien af.”
De ouders eisten dat hun zoon nooit meer als keeper zou spelen. Geen dreigmail, geen gesprek, geen gespreksondersteuning – direct naar de rechter. Alsof je bij de kantonrechter klopt omdat je kind geen taart kreeg op de verjaardag. En het gekke? De rechter zei nee. Niet omdat hij geen gevoel heeft, maar omdat voetbal nu eenmaal voetbal is. En keepers zijn er om te vangen. Of te huilen.
Maar hier zit de pijn. Niet in het doel, maar in de opvoeding. Wij willen onze kinderen beschermen tegen alles – tegen pijn, tegen nederlaag, tegen modder op hun broek. Maar moeten we ze ook beschermen tegen een positie waar ze bang voor zijn? Of leren we ze juist: “Je mag bang zijn. Maar je mag ook blijven staan.”
Ik zeg het maar even: als je zoon huilend in het doel staat, is het misschien niet de club die moet veranderen. Maar jij.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘