Ik zat gisteren te lunchen met een vriendin. Ze at een croissant. Ik at een boterham. Gewoon, met kaas. Niks bijzonders. Maar zij zat de hele tijd te vertellen over haar nieuwe dieet. Geen suiker. Geen vet. Geen plezier. En ik dacht: waarom vertel je dat nou? Als het straks niks wordt, wieetwat? Dan heb je een maand lang tegen iedereen gezegd dat je geen koek meer eet, en eet je op zondag toch weer een taart. Dan voel je je dubbel slecht.
Tooske Ragas denkt er net zo over. Al is het bij haar iets serieuzer. Zij ziet André Hazes jr. en zijn vriendin Noa Braaf vol enthousiasme praten over kinderen. Zo snel mogelijk een gezin, zeggen ze. En Tooske denkt: ja, maar… wat als dat niet lukt?
Ze zegt het niet gemeen. Ze zegt het voorzichtig. Maar wel hardop. En terecht. Want wat als het nou niet gebeurt? Wat als de zwangerschap uitblijft? Dan heb je maandenlang in de krant gestaan met ‘we willen zo graag ouders worden’, en dan moet je opeens uitleggen waarom dat nog steeds niet zo is. En dat is zwaar. Voor jezelf. Voor je relatie. Voor je imago.
Ik snap wel waarom mensen dit doen. Vroeger deed je zoiets stiekem. Zwanger of niet, dat was privé. Nu wil iedereen alles delen. Op Insram. In talkshows. Op feestjes. Maar als je alles deelt, moet je ook kunnen delen wat niet lukt. En dat is moeilijk.
André Hazes jr. heeft een grote naam. Zijn vader was een legende. Zijn moeder is bekend. Zijn leven staat in de schijnwerpers. Maar kinderwens? Dat is iets heel persoonlijks. En als je dat onder druk zet, door erover te praten in het openbaar, dan kan dat foute boel worden.
Tooske heeft geen kinderen. Maar ze heeft wel hersens. En ze gebruikt ze. Ze zegt niet: hou op met dromen. Ze zegt: wees voorzichtig. Wees stil. Wees mens.
Want wat als het niet lukt? Dan is het fijn als je nog wat privacy hebt. Om te huilen. Om te wachten. Om opnieuw te proberen. Zonder dat de hele wereld meeleest.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
