Drie uur praten. Zonder oortje. Zonder vangnet. Zonder vluchtroute. Alsof je in je blootje over de A10 rijdt tijdens spits. Zo voelde het voor Janine Abbring, gisteren bij Eva Jinek.
Ze zag beelden. Van zichzelf. Die ze nooit eerder had gezien. “Dit is mijn boobies-moment,” zei ze. En ja, ik snap het gevoel. Je kent dat: je ziet een oude foto van jezelf en denkt: waarom droeg ik dat? Maar dit was erger. Dit was geen foto. Dit was haar leven. In beeld.
Zomergasten. Eén gast. Drie uur. Geen pauze. Geen filter. Alleen jij, de bank, en Eva die vragen stelt alsof ze je al jaren kent. Voor sommige mensen is dat een droom. Voor anderen een nachtmerrie. Janine koos ervoor. Maar zelfs dan: niemand is echt voorbereid op wat er opduikt.
Ze lachte. Ze schokte. Ze herinnerde zich dingen die ze wilde vergeten. En dat is precies waarom mensen ernaar kijken. Niet voor de glamour. Niet voor de grote verhalen. Maar voor het moment waarop iemand zegt: o, daar was ik dus ook nog eens.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘