Een “omgekeerde smiley”. Wat een geniale manier om iemand compleet te torpederen met één zin. Evert Santegoeds, doorgaans de rust zelve, schoot gisteren volkomen uit zijn dak over Youp van ’t Hek – en ik vond het prachtig. Niet omdat ik Youp wil zien bloeden, maar omdat het zo goddelijk duidelijk maakt wat er mis is met het nieuwe duo op de Jinek-tafel.
Splinter Chabot en Youp van ’t Hek. Serieus? Wie heeft dat bedacht? Een sejongen met een haarspatel en een haatcomplex tegen vrolijke mensen? Het is alsof RTL een experiment draait: hoe depressief kan een gesprek worden voordat de kijker het toestel uitzet? Splinter is al jaren de posterboy van het zorgwekkende gezicht, en Youp… ach, Youp is sinds 2005 bezig met het project “ik ben nog steeds sarcastisch, hoor”.
Maar hier zit het echte probleem: Eva Jinek probeert een gezellige talkshow te bouwen terwijl ze iedere week twee mensen uit de krochten van de Nederlandse cultuur haalt die er duidelijk op uit zijn om de sfeer te verpesten. Het is geen gesprek, het is een poging tot emotionele saboe. Youp met zijn “ja, maar eigenlijk nee”-houding, Splinter met zijn “ik ben boos maar ik zeg niks”-aura. Het is geen tv, het is een therapiezaal zonder therapeut.
Ik snap de intentie. Jinek wil intellect, scherpte, kritische blikken. Maar moet dat altijd via permanent chagrijn? Moet elke gast een wandelende betweter zijn met een gezicht als een ingetrapt schuurtje? Waar is de lucht? De lol? De twinkeling? De mens?
En dan die “omgekeerde smiley” – wat een genadeloze, perfecte omschrijving. Je ziet het voor je: het gezicht van iemand die net heeft gehoord dat zijn lievelingskaas niet meer wordt geproduceerd. Youp is niet boos, hij is teleurgesteld in het universum. Al jaren. En dat is prima, hoor – maar niet als het elke week het hoogtepunt van je prime-time programma is.
Als je zoekt naar waarom deze beelden wél aandacht trekken maar níét aanspreken, ligt het hier: we zien geen gesprek, we zien een stand-up van twee mannen die denken dat cynisme nog steeds cool is. Maar in 2024 is eerlijk verdriet interessanter dan eeuwig zuurzakken.
Misschien is het tijd voor Jinek om eens iemand te vragen die lacht. Echt. Met tanden. En ogen. En hoop.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘