Ik hoorde het al op de achtergrond van een podcast: Valentijn Driessen, altijd netjes gekleed, maar nu met een gezicht alsof hij een vieze smaak in zijn mond heeft. “Hij is ziek, hè?” zegt-ie over zijn collega Jordi. Niet van corona. Niet van stress. Nee, van de Van der Valk.
Jordi, die man die je kent van Shownieuws en De Telegraaf, heeft een missie. Geen wereldvreemd plan, hoor. Gewoon: elk Van der Valk-hotel bezoeken. Alsof het een soort medaille is. “Heb je het Van der Valk in Almere gehaald? Dan mag je door naar het volgende level.”
Valentijn snapt er niks van. En eerlijk? Ik ook niet. Maar ik snap wél dat als jij in je vrije tijd niet kijkt naar series, maar naar de plekken waar ze ooit werden opgenomen, je misschien iets zoekt. Iets… stabiels. Een stoel die nog staat zoals in 1987. Een gang die nog ruikt naar oude koffie en nostalgie.
Maar moet je daarvoor álles doen? Moet je elk hotel in het land aflopen als een soort mediapilgrimage? Ik heb liever een goed glas wijn bij de tv. Of een aflevering van iets wat níet uit de jaren tachtig komt.
Toch. Er zit iets menselijks in. Jordi zoekt misschien geen roem. Hij zoekt herkenning. Iets wat klikt. Iets wat kán kloppen in een wereld waarin alles zo snel verandert. Zelfs als het kloppen bestaat uit een oude deur in een Van der Valk-vestiging.
Maar Valentijn heeft ook gelijk. Ja, het is gek. Maar wie van ons is nou echt normaal? Wie kijkt er niet té lang naar een mediaverhaal? Wie heeft er geen rare hobby die niemand begrijpt? Mijn buurman verzamelt sieraden van presentatrices. Echt waar.
Dus: Jordi, blijf wandelen. Valentijn, blijf schelden. En ik? Ik blijf zitten. Met mijn thee. En mijn afstandsbediening.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘