Victor zegt dit, Tim zegt dat. En ik zit hier weer met mijn thee, denkend: wéér een ruzie over wie wat wist en wanneer. Alsof we dat niet allemaal zien op tv. Eén zegt: ‘jij verzweeg’, de ander roept: ‘nitwit!’ Alsof we terug zijn in groep acht.
Tim, bekend van BOOS en zijn oprechte blik achter de bank, zegt dat hij niks verzwegen heeft. Victor, de man met de microfoon en de mening, zegt blijkbaar iets anders in zijn podcast. En dan begint het: wie heeft gelijk? Wie liegt? Wie is gekrenkt?
Maar weet je wat ik zie? Twee mannen die allebei denken dat ze de waarheid bezitten. En de rest van ons, gewoon met de afstandsbediening in de hand, denkt: ‘Moet dit nu écht?’
Het ging over een voetballer, El Yaakoubi. Die lag onder vuur. En nu ligt de vriendschap tussen Tim en Victor ook onder vuur. Omdat iemand iets zei, of niet zei, of verzwegen zou hebben. Ik weet het niet meer. En eerlijk? Ik wil het ook niet weten.
Want dit is precies wat ik zo zat ben: deze eeuwige strijd over wie de meest oprechte is. Alsof oprechtheid een medaille is. Alsof je wint als je het hardst roept: ‘ik ben transparant!’
Intussen zit de kijker thuis, met een lege mok, en denkt: ‘Waar ging dit ook alweer over?’
Het gaat nooit om de voetballer. Het gaat nooit om de waarheid. Het gaat om wie het beter verkoopt. En dat is precies wat we niet nodig hebben. We hebben geen oorlog nodig tussen twee mannen die allebei denken dat ze het beter weten. We hebben rust nodig. En misschien een nieuwe afstandsbediening.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘