Er staat een man met een microfoon. Er staat een vrouw met een mening. En er staat een stilte die zo hard is dat je er boterhammen mee kunt smeren. Ja, ik heb het over RTL. En over Sven Sauvé. En over Lale Gül, die nu zegt: “Wacht even, hè? Jullie zwijgen als de dood over Donny Roelvink, maar de baas is zelf nota bene homo?”
Alsof dat een paspoort is voor empathie. Alsof je als je zelf in de regen hebt gestaan, verplicht bent om iedereen een paraplu te geven. Maar nee, hoor. Sven Sauvé, topman, openlijk gay, zegt niets over een collega die in de regen staat met een personal trainer en een verhaal over zijn toekomstige vrouw. En Lale Gül kijkt daarvan op. Terecht.
Want waarom zwijgen? Is het beleid? Is het angst? Of is het gewoon: “Zolang het niet op tv past, bestaat het niet”? Donny Roelvink wil geen mannelijke personal trainer in zijn team. Dat is zijn keuze. Maar dat RTL daar geen woord over zegt, terwijl ze anders over alles een mening hebben, dat is gek. En Lale Gül zegt hardop wat veel mensen denken: “Sven, jij weet toch hoe het voelt om anders te zijn? Waarom zwijg je nu?”
Maar misschien is dat wel het punt. Misschien is precies daarom het zwijgen zo oorverdovend. Want als je eenmaal boven bent, wil je niet meer dat je identiteit het gesprek bepaalt. Wil je gewoon serieus genomen worden. En dan? Dan zwijg je over andermans keuzes. Zelfs als die keuzes pijn doen.
Of misschien is het gewoon media. Dan is het niet persoonlijk. Dan is het over wat wel of niet past in een programma. En toch. Als je zegt: “Ik ben wie ik ben”, maar stilzwijgt als een ander zijn keuze maakt, dan klinkt dat een beetje hol.
En Lale Gül? Die blijft kijken. En vragen. En wij ook.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘