Ik zet de tv aan. Kop thee in de hand. En daar is ze weer: Lale Gül, in een quiz waar ik dacht: is dit nog tv of al straf? Dan lees ik dat ze woest is. Niet op de quiz. Niet op zichzelf. Nee, op Valentijn Driessen. Die iets zei. Iets over dom zijn. En nu is de hel los.
Alsof wij, vanaf de bank, niet al genoeg hebben aan de schaamte die zo’n quiz uitstraalt. Alsof wij niet elke keer denken: had ik maar een knopje om haar te stoppen. Maar nee. Nu moeten we ook nog kiezen. Team Lale of team Valentijn?
Zij zegt: ik ben niet dom. Hij zegt: ik bedoelde het niet zo. En wij? Wij zitten met een afstandsbediening in de hand, een koud kopje thee en de vraag: waarom kijken we dit eigenlijk?
Het is geen tv meer. Het is een spiegel. En de reflectie is rimpelig. Lale doet mee aan ‘Nederlands Domste’. Dat is al een keuze. Dan schrijf je niet de dag erna in de krant dat je het niet fijn vindt dat mensen denken dat je dom bent. Alsof je een taart in je gezicht krijgt en dan roept: wie heeft dat bedoeld?
Valentijn is collega. Schrijft in dezelfde krant. Maar nu is het oorlog. Omdat woorden blijven hangen. Zeker als ze over dom zijn. Alsof dom een scheldwoord is. Alsof slim alles oplost. Alsof iemand die meedoet aan ‘Nederlands Domste’ niet weet wat er op hem of haar afkomt.
Maar goed, ik zeg niks. Ik kijk alleen maar. En denk: had ik dat maar gedaan. Mij vernederen voor geld. Dan kon ik nu ook woest zijn. In plaats van alleen maar nuchter.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘