Een vrouw die schrijft over gevoelens, verkoopt nu haar stem. Voor een paar honderd euro. Lale Gül, ja, die mevrouw die ooit boeken schreef over pijn en liefde, staat nu in een studio met een microfoon en een glimlach. Voor geld. Of nou ja, habbekrats.
Ik zeg niet dat het verkeerd is. Ik zeg alleen: is dit het? De vrouw die ooit zinnen maakte die in tijdschriften werden geplakt, nu lachend in een spelletje waarin mensen expres dom doen? En dan voor minder dan een nieuwe broek? Een paar honderd euro. Voor een vrouw die ooit woorden verkocht, is dat bijna symbolisch.
Ze zegt dat ze het leuk vindt. Dat ze gewoon lol heeft. Maar ik zie een vrouw die haar imago versleten heeft aan de tv-machine. Eerst een praatprogramma, dan een quiz, nu Nederlands Domste. Elk programma een stapje lager op de ladder van ‘serieus’. Alsof je chef-kok wordt gevraagd om frietjes te serveren. Leuk bedoeld, maar: is dit nog waar je voor staat?
De kijkers zien een grapjas. De oude lezers zien een vreemde. En ik? Ik denk aan de boeken. Aan de zinnen die ooit in mijn hoofd bleven hangen. En dan denk ik: waarom doen we dit? Waarom vallen we mee in een spel dat ons kleiner maakt?
Misschien is het geld. Misschien is het aandacht. Of misschien is het gewoon moeilijk om nee te zeggen als de telefoon overgaat en er een contract ligt. Maar als je ooit serieus genomen wilde worden, dan is elk lachje in zo’n programma een schram op je ziel.
En dan geef je je stem weg. Niet als metafoor. Echt. Voor een veiling. Voor een goed doel, zeggen ze. Mooi. Maar toch. Je stem. Het enige wat echt van jou is. En nu wordt het een prijs in een spel. Voor een paar honderd euro.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: “Ze heeft het zelf gewild.” Ja. Misschien. Maar soms wil je iets omdat je denkt dat het moet. Omdat je bang bent voor stilte. Voor leegte. Voor onzichtbaarheid.
Maar ik zeg: blijf serieus. Of stop met doen alsof.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
